Bo mogłabym postanowić, odsunąć wszystko na potem. Po operacji jeśli się na nią zdecyduję. Po rozwodzie gdy nastąpi. Tylko po co? Odkąd zrozumiałam, że choroby mnie nie określają, są, ale chodzę, widzę, rysuję, tańczę, to poczułam przypływ sił. Dzieją się rzeczy przykre, ale ja nie mogę czekać na życie. Muszę żyć. Teraz.